مثلا قرار بود این چند روز استراحتی باشه که نبود. صد برابر به خستگی همهمون اضافه کرد. حاشیهها یک طرف و فیلمها و کیفیتشون سمت دیگه. آخر همه هم داوریها که صدای همه رو در اورد. و جالب اینکه اون کسی که باید اعتراض میکرد ، چیزی نگفت. لابد انقدر به کارش اعتقاد داشت و میدونست فیلم خوبی ساخته که دیگه احتیاجی نمیدید چند تا داور هم تائیدش کنن. دهنمکی و طالبی از معترضین بودن که میشه فیلماشونو دید و قضاوت کرد. اما مهرجویی هیچجا درباره داوریها حرفی نزد ، که اون هم میشه سنتوری رو وقت اکران تماشا کرد تا ببنید حق با اونی که روی سن فریاد میکشه یا کسی که بی خیال همه این چیزا کارشو درست انجام میده. البته دهنمکی در زمینه تخصصیاش خوب کار کرد و مجلس اختتامیه به لطف حضورش گرم شد و ملت با شعار و تشویق تائید و همراهیاش میکردن.
حالا این هم از این. تموم شد و بیشترین جایزهها رو فیلمی گرفت که استحقاقشو نداشت. هیات داوران با تاکید به شتاب زدگی فیلم «روز سوم» جایزه بهترین کارگردانی رو به «محمدحسین لطیفی» داد. که خب اگه شتابزدگی و ایضا شلختگی در کاره دیگه کدوم جایزه؟ یعنی در مرام داوری، جایزه بهترین رو به کسی میدن که کارشو با شتاب و گافهای احتمالی انجام داده؟ نکته دیگه جوایز هم بذل و بخشش سیمرغها بود. اینکه گاهی در رشتههایی با سه کاندیدا ، به دو نفر سیمرغ دادن تا دلهای بیشتری شاد بشه!
این انگار داره تبدیل میشه به رسم. شروع طوفانی و پایان خموده و خسته. معمولا قبل از اینکه با چیزی مواجه بشی فکر میکنی چه اتفاق جذاب و جالبی پیش روئه و بعد از رو در رو شدن ، میخوره تو ذوقت. هنر جشنواره هم همینه که هر سال میتونه گولت بزنه که امسال با اون سالای قبل یه تفاوتی داره و بهتره و از این حرفا. امسال اینطور نبود و سال بعد شاید... باشه یا نباشه...
بازگشت به روزنوشتهای آقاي كيميائي خطای داخلی 
