1)تمام شد.مثل هر چيز ديگري جشنواره فجر هم تمام شد.رفت تا سال ديگر.جشنواره‌اي كه در خود انبوهي فيلم بد،دو سه فيلم متوسط و يك الماس درخشان(سنتوري)داشت.هنوز نمي‌دانم كه از تمام شدن جشنواره بايد خوشحال باشيم يا ناراحت،رفقا؟

2)پاداش سكوت(مازيار ميري)و روز سوم(محمد حسين لطيفي)قرار بود ديدگاه‌هاي جديد سينماي دفاع مقدس را بازتاب بدهند.قرار بود كه به ما نشان بدهند بعد از گذشت بيست سال از جنگ چه جوري مي‌شود،نگاه نو و تازه‌اي به آن انداخت.اما اصلا از اين خبرها نبود.هر دو فيلم به شدت كهنه و تاريخ مصرف گذشته هستند. مازيار ميري در پاداش سكوت با اقتباس از يك داستان جنجالي(من قاتل پسرتان هستم!)مي‌توانست نگاهي جديد و متفاوت به جنگ بياندازد.اما داستان فقط نقطه اول است.فيلم يكسره راه ديگري را طي مي‌كند و راديكال بودن داستان را به محافظه‌كاري بيش از حد تبديل مي‌كند.همان طور كه ديدن تصوير يحيي در تلويزيون شروع خوبي براي آغاز درگيري‌هاي ذهني اكبر و شروع فيلم نيست،به ياد آوردن بي‌مقدمه و يكباره تمامي چيزهاي مربوط به يحيي در گذشته هم پايان بسيار بدي براي فيلم است.آن هم فيلمي كه داعيه متفاوت بودن دارد.
نمي‌دانم چه چيز روز سوم اين قدر جالب بوده كه هوش از سر داوران برده و باعث شده در 12 رشته نامزدش كنند؟اگر قرار به درآوردن فضاي جنگ زده خرمشهر باشد كه خب ده سال پيش احمد رضا درويش در سرزمين خورشيد اين كار را به مراتب بهتر انجام داده است.اگر قرار به درآوردن احساسات رقيقه آدم‌ها در بزنگاه شهيد شدنشان باشد كه خب جلوه خيلي بهترش در مزرعه پدري رسول ملاقلي پور وجود دارد.واقعا چه چيز تازه‌اي در روز سوم هست كه داوران را شيفته خودش كرده.الگوي تكراري فيلم كه به شدت وام‌دار نجات سرباز رايان(استيون اسپيلبرگ)است يا عشق در نيامده سميره با سرباز عراقي؟يكي به ما جواب دهد كه چرا فيلم بد روز سوم نامزد 12 رشته است و سنتوري عزيزمان نامزد 2 رشته؟كجاي روز سوم فيلمنامه دارد كه نامزد جايزه بهترين فيلمنامه شده؟اگر منظور دور هم بودن و انفجار است كه خب بايد تمام فيلم‌هاي بخش مسابقه به خاطر دور همي بودنشان نامزد جايزه شوند.باران كوثري در فيلم چه كار خاصي كرده كه بايد نامزد جايزه بهترين بازيگر زن شود؟به خدا زشت است،كه دست به انتخاب اشتباه بزنيم و فكر كنيم بقيه نمي‌فهمند.سهل انگاري از اين بيشتر كه در پايان فيلم سر تفنگ يك ور است و گلوله به طرف ديگري شليك مي‌شود.اعضاي محترم هيئت داوران اين سهل انگاري چيزي بود كه همه در سينماي مطبوعات به چشم خود ديدند و بهش خنديدند.

3)رفقا شما هم بنويسيد كه اين دم آخري با هم باشيم.